Jann Huckebeen, den
Döögenecks
In Santes Platt nor Wilhelm
Busch
"Hans Huckebein, der Unglücksrabe"
Hier onder'n Boom, dat
es den Fretz,
on Hukkebeen opp'n Takk
sin Spetz.
Flott düt den Fretz
in'n Boom now klemme:
Sön Krähj,
die woll he wäll gärn hemme.
Fretz rutscht den Takk
ganz saches wier.
Die Möss denkt sich:
"Wat well den hier?"
Die Kapp geschnappt,
on dann ganz schlau
- den Mössekopp
- doröwer gau.
Horst dej et klappe! Äwer
dann:
Koppöwer anne Stamm
entlang.
Die schwatte Bääse
sin now Papp,
die schwatte Möss
sett inne Kapp.
In Fretz sin Bokks 'ne
schwatte Fläkk,
die Krähj sprengt
röm wie enne Gäkk.
Die Möss sett fass,
sej es gefange,
sej blefft in't Mötzefutter
hange.
"Now hemm ek ow! On now
ganz flott
nor Hüss dormet,
nor Tante Lott!"
Die Tant kömmt ütte
Döör herütt
on sett: "Wat sütt
dat Dier brav üt!
Dat brukkt nit in 'ne
Mössestall."
Schnapp! - Het hej öhre
Fenger all.
"Poddoome! Es dat en lälk
Dier!
Bett min doch inne Fenger
hier!"
Dat Beest verkrüppt
sich in 'ne Pott,
on vör den Pott
dor lett 'nen Bott.
Den Bott, den het den
Spetz geklaut,
drömm kekkt hej
hier ok so benaut.
Den Hoond greppt tu, well
achterütt,
die Krähj trekkt
anne andre Sitt.
Den Spetz het öm,
well flott ütritte,
die Krähj düt
inne Stert öm bitte.
Now sprengt hej öm
noch in't Genekk,
'nen dekke Proff van'
Höör es wegg.
Dat brengt den Spetz now
ärg in Brass,
hej bett sich inne Fääre
fass.
Die Katt denkt, den gehört
now min.
Mem Schenkeknok in' Pott
herin.
Die twee, die sette dor
on kieke.
Wie sölle sej et
bloß versüke?
Au! Inne Nöös
die schärpe Kralle!
Die Krähj, die es
wat ingefalle.
Den Stert kömmt
dör en Lokk herütt, -
Flott tugepakkt on inne
Schnütt!
Den Stert verdräht.
Dat düt fies piere.
Die Katt kann bloß
noch lamentiere.
Drop Spetz on Katt gau
retiriere.
Den Schubbijak düt
jubiliere.
Wollbääse -
drüt miek Tante Lott
för sich 'ne läkkere
Kompott.
On Hukkebeen, den Döögenekks,
versaut den schwatte
Kroam ganz fekks.
Verkammesöle well
die Tant,
merr Hukkebeen sprengt
anne Kant.
Dorhen fühlt hej
sich stärk genöjt:
De fresse Wäss -
on schmärge Pööt.
Achter de Tälder
klawert hej,
heronder fällt die
ganze Rej.
Now ok den Körf dran
glöwe mott,
worin die Eier - all
kapott.
Bekikt ow es dat fiese
Dier:
Die Stewels voll met
läkker Bier.
On dann dat Water inne
Bütt,
dat keppt hej met den
Bessem üt.
Tant het die Gawel sich
geschnappt,
on ok den Fretz kömmt
angestappt.
Ratts! Batts! Dor legge
sej. On Fretz
kregt dör et Ohr
die Gawelspetz.
Merr now mott Hukkebeen
dran glöwe -
so meent man wäll
- allwerr dornäwe!
Üt't Bett herütt!
Wat en Getöös!
Inne Schnabel het hej
Tant öhr Nöös!
Merr now! - Dat brekkt
öm dat Genekk,
Tant satt die Fläss
Likör nit wegg.
Voll düt dorbej en
Gläske stoan,
den Schnabel in den süüte
Kroam.
Dat öm dat schmekkt,
dat es ken Wonder.
Den erste Schlukk den
Görgel ronder.
Sön läkker Grei,
denkt Hukkebeen.
Den Kopp in't Glass,
die Been üttreen.
Dat Glass nor bowe öwerkopp,
so kregt hej ok den letzten
Dropp.
Wat wörd et öm
doch dusselich.
Hej löppt on flattert
schusselich.
Man sütt, et mekkt
öm völl Pläsier.
Op enne Poot steht hej
gar hier.
Die Möss, die man
sönst fliege sütt,
es now en Dier, wat kruppe
düt.
Bej Wällmut et so
komme mott,
dat alles schließlich
es kapott.
Hej reffelt üt -
wat öm groot freut -
wat Tant - twee rächts,
twee lenks - gebreit.
Glatt es die Toffel -
hej rutscht üt.
Dor hengt hej now - et
es sowit!
"Nen Döögenekks!",
die Tante prott,
"dröm koam et, wie
et komme mott!"
